For over two and a half months, Israel blocked all food and medical aid from reaching Gaza. Under immense pressure, it is now allowing small amounts of food through. UN envoy to the Middle East, Sigrid Kaag, put it this way:

“The amount of aid Israël has allowed in is like sending out a lifeboat only after the ship has already sunk.”

It is nowhere near enough to feed the hundreds of thousands of starving Palestinians. Distribution becomes chaotic and violent. According to Tom Fletcher, a senior UN official, the food system Israel has set up is deliberately designed to push Palestinians out of parts of Gaza. Aid is being used as a weapon, determining who receives it and who does not. Humanitarian aid should always remain neutral and independent.

Meanwhile, the war in Gaza continues. More civilians than militants are being killed—most of them women and children. Human rights groups speak of genocide against the Palestinian population.

This information is taken from the front page of the Dutch news outlet NOS.

Feelings and the Need for Truth

I try to relay the facts presented to me as neutrally as possible. I say “presented to me” deliberately because these days, it's hard to know what counts as truth anymore. I cite names of senior UN officials so the statements can be verified, at least to some extent.

I also try to keep my feelings out of it. I believe it’s important to bring attention to what’s happening in Gaza in the most truthful way possible here on social media.

But as I write, I realize I’m not neutral at all.

I paused for a moment because I could only type blindly. My eyes were full of tears.
I see images of hungry, dying children. Mothers desperately trying to breastfeed, but there is no milk left. People scrambling for crumbs of flour shot dead for breaking regulations. Hospitals bombed. Doctors doing what they can with limited supplies.

Only tears now. Overwhelmed by emotion, I know I can no longer offer “just the facts.” I feel angry. Indignant. Heartbroken. Powerless. Furious. I judge and condemn.
I know I’m doing something to you, dear reader, just by sharing all this.
Good. That makes you human. I’m taking a risk here, of course.

🌳 The Mulberry Metaphor

Now I’m going to make a hard shift to my terrace here on Crete. It’s the metaphor from the mulberry tree and the fruits. It turned my entire inner world upside down and shattered the positive image I held of myself.
And yes of course it has everything to do with Gaza.
Brace yourself.

I’m sitting in the garden. It’s full of flowers and trees, lemons, figs, and a mulberry tree. I wasn’t familiar with mulberries. Are you?

Mulberries: Nature’s Sweet Superfruit

Mulberries grow on the Morus tree, closely related to the fig and breadfruit. Historically, they’ve been cultivated mostly for their leaves, which are the only food silkworms eat. The berries come in shades of black, red, and white. Naturally sweet, they’re perfect for wine, juice, tea, jam, or dried snacks. They’re also nutrient-rich and contain vitamin C, iron, fiber, and anti-inflammatory antioxidants like anthocyanins.

Our gorgeous garden has a white marble terrace. That’s where the dining table sits and the door to the living room opens. Every morning, as I step outside, I’m welcomed by the scent of lavender, lemon trees, and geraniums. Watering the plants is in our rental contract. I don’t mind. In fact, I love caring for this natural abundance.
Until…
I kept seeing stains on the terrace. Sticky ones. I noticed little fruits dropping to the ground. We stepped on them, tracked them into the house. Sticky messes under our shoes. Gross.
I got annoyed.
This garden is so beautiful, why this mess?
So I grabbed the hose and washed the terrace clean several times a day. I swept away the “dirt,” grumbling as I went.
“Stupid berries. Disgusting.”

Then one day, a friend asked if I had any mulberries yet. She wanted to come pick some. “They’re delicious and super healthy,” she said.
That made me pause. I hadn’t even tasted one. I’d just been cursing them.
So I picked one and tried it. I expected it to be sour (sour things are often healthy, after all).
What a surprise.
An explosion of sweetness. Soft, juicy, delicious.

That moment changed my perception my thoughts, my emotions. I started picking them up gently, collecting them from the freshly washed terrace. I picked them from the tree too. I began walking more carefully to avoid stepping on them.

What is precious should not be crushed. right?

This morning, I had a pancake, lovingly made by my partner. I added a handful of fresh mulberries to my plate. Mmm…
And now comes the dramatic part:
As I was having my breakfast I had just finished writing the first half of this post ending in tears over the suffering in Gaza.

You should know: I studied drama therapy. So dramatic thinking is in my bones. Instinctively, I gave the mulberries a voice.
And this is what they said:

“We are so glad you picked us up not crushed us. Now we’re on your plate, fulfilling our purpose: to bring nourishment, joy, and pleasure. We weren’t meant to be thrown away, killed, punisched, dismissed, or swept aside.
We are grateful you saw our value.
And yes, we understand sometimes you’ll step on us. You’re human. Distracted.
We forgive you.
But each time you remember who we are… how we taste… how we nourish your body… and you pick us up gently, knowing we are soft and fragile that makes us glad and humble. That fulfills us.”

I sat there, stunned. Mouth full of pancake and mulberries.
What had I done before I recognized their value?
This Is What’s Happening at This Moment in Gaza

The Palestinians are no longer seen as human no longer recognized as Anthropos but dehumanized, erased. Genocide.
Just as what happened to Israël is on October 7, 2023, was inhuman. Hamas committed a terrorist attack around 1,200 people killed, 250 kidnapped. Victims tortured, raped.
What Hamas did was inhuman.
But now, what Israel is doing in the name of being the victim is also inhuman.
Victims become perpetrators.
Perpetrators see themselves as victims.
Humanity is lost.

You might say: “People aren’t mulberries.” Of course. That’s why this is a metaphor. Because the behavior, is the same. Mine too
I’m ashamed.

💗 So… What Was the Role of Love in This Story?

Someone came along and opened my eyes.

Mulberries are not a curse, they’re a gift.
And I was too blind to see it.
Mulberries are creatures of God.
So are people.
That’s what love has got to do with it

Zaqlin Kleve, May 29, 2025

Ruim tweeënhalve maand heeft Israël alle toevoer van voedsel en medicijnen tegengehouden. Onder hevige druk laat het land nu mondjesmaat voedsel toe. Midden-Oosten gezant Kaag van de VN zei het met deze woorden: “De hoeveelheid hulp die Israël heeft toegelaten is vergelijkbaar met een reddingsboot die je pas inzet als het schip al gezonken is” Lang niet genoeg om de vele honderdduizenden hongerige Palestijnen te voeden, er ontstaat hierdoor chaos en geweld bij het verstrekken. Tom Fletcher een hoge functionaris van de VN, zegt dat het voedselsysteem wat Israël opgezet heeft eigenlijk gericht is om Palestijnen weg te lokken uit delen van Gaza. Het gebruik van hulp wordt zo gebruikt als wapen omdat het bepaald wie wel en wie geen hulp krijgt. Hulpverlening moet voldoen aan de basisprincipes die voorschrijven dat hulp onafhankelijk en neutraal moet zijn. Ondertussen gaat de oorlog in de Gazastrook gewoon door. Er komen meer burgers dan militanten om het leven. Het grootste gedeelte hiervan zijn vrouwen en kinderen. Onderzoekers van mensenrechtenorganisaties spreken van genocide tegen de Palestijnse bevolking.

Deze informatie haal ik uit de voorpagina van het Nederlandse online nieuwsbulletin NOS

Ik probeer de feiten zoals deze mij aangereikt zijn zo neutraal mogelijk in mijn post te verwerken. Ik zeg nadrukkelijk ‘die mij aangereikt zijn’ want tegenwoordig weet je niet meer zeker wat nu feiten zijn. Ik haal opzettelijk namen van hoge functionarissen van de VN aan zodat de uitspraken te verifiëren zijn, voor zover mogelijk.

Ook probeer ik mijn gevoel enigszins uit te schakelen omdat ik het belangrijk vind om informatie over wat er in de Gazastrook gebeurt zo waarheidsgetrouw mogelijk aan het licht te brengen hier op Substack. Ik merk nu ik dit schrijf dat ik niet neutraal ben.

Ik heb even gepauzeerd omdat ik alleen nog maar blind kon typen. Mijn ogen stroomden vol met tranen. Ik zie beelden van uitgemergelde kinderen, moeders die wanhopig hun kinderen de borst proberen te geven, maar er is geen melk die stroomt. Mensen die wanhopig een kruimeltje meel te pakken willen krijgen, en vervolgens doodgeschoten worden omdat ze zich niet houden aan de reglementen. Ziekenhuizen die gebombardeerd zijn. Artsen die proberen met de beperkte middelen te opereren. Alleen nog tranen die stromen. Mijn emoties nemen de overhand waardoor ik merk dat ik niet meer blanco feiten weergeef. Ik voel me boos, verontwaardigd, verdrietig, machteloos. De furie in mij komt omhoog. Ik oordeel en veroordeel.

Ik begrijp dat ik door deze opeenstapeling van feiten ook iets aanricht bij jou lezer. Gelukkig maar. Dat is menselijk.

De metafoor van de moerbei

Nu ga ik een harde overgang maken naar mijn terras hier op Kreta. Het is de metafoor van de moerbeiboom die dit terras overschaduwt. Deze metafoor ga ik met jullie delen omdat die zojuist mijn hele innerlijke wereld op de kop heeft gezet en ook het beeld wat ik van mezelf graag koesterde, aan gruzelementen sloeg..
En het heeft alles met de tragedie van Gaza te maken.
Brace for impact.

Ik zit dus in mijn tuin op Kreta. Vol met bloemen en bomen. Citroenboom , Vijgen en een Moerbeiboom. Moerbeien kende ik nog niet. Misschien jij als lezer ook niet? Hier volgt een beschrijving:

Moerbeien: Het Zoete Superfruit van de Natuur

Moerbeien zijn de kleurrijke, sappige vruchten van de moerbeiboom (Morus), een naaste verwant van de vijg en de broodvrucht. Deze bomen worden van oudsher vooral gekweekt vanwege hun bladeren — met name in Azië en Noord-Amerika — omdat zij het enige voedsel vormen voor zijderupsen.
De bessen komen voor in levendige tinten zwart, rood en wit. Dankzij hun natuurlijke zoetheid zijn ze bijzonder geschikt voor het maken van wijn, sap, thee, jam of als gedroogde snack. Maar moerbeien zijn meer dan alleen lekker — ze zitten boordevol voedingsstoffen zoals vitamine C, ijzer, vezels en plantaardige stoffen zoals anthocyanen, die bijdragen aan een gezond hart en ontstekingsremmend werken.

Nu verder met het verhaal:
Deze prachtige tuin heeft een wit marmer terras. Hier bevindt zich de eettafel en ook de deur naar de zitkamer. Telkens als je wakker wordt en naar buiten loopt wordt je verwelkomd door de bloemenweelde, de geur van lavendel, citroenen in de boom en geraniums. Regelmatig water geven is opgenomen in ons huurcontract. Nou dat is helemaal niet erg. Sterker nog, het is heerlijk om deze natuurlijke rijkdom te mogen verzorgen!
Totdat..
…ik regelmatig vlekken zag op het terras. Vieze plakkerige vlekken. Ik merkte dat er allemaal vruchtjes telkens op de vloer lagen. We trapten erop, en namen zo de plakkerigheid mee naar binnen onder onze schoenzolen verzamelde smurrigheid. Bah!

Het maakt me boos. Zo’n mooie tuin en terras hier. En dan die ellende! Gevolg: vliegjes en muggen. Dus pak ik, Zorgzame Verzorger van Deze Tuin, een paar keer per dag de slang om het terras schoon te spuiten. Zodat we niet alles naar binnen lopen. Ook neem ik de bezem ter hand en veeg, met Krachtige Hand, de ‘vuiligheid’ van het terras af. Dus proberen zoveel mogelijk af te voeren en weg te gooien.
Dit alles mopperend en zuchtend. Die klote besjes! Weg met die zooi.

Een kennis vroeg me of er al mulberries waren. Die wilde ze dan wel komen plukken. Heerlijk en zo gezond!
Dat zette me aan het denken en daarna aan het handelen. Ze zijn gezond en lekker, volgens deze kennis althans. Ik had er nog niet één van geproefd. Alleen maar verketterd. Dus proefde ik er één. Ik dacht dat ze heel zuur zouden zijn. Ja zuur is vaak heel gezond, vandaar.
Wat een verassing! Ik kan bijna niet beschrijven wat een explosie van zoet en zacht. Heerlijk. Door deze ervaring veranderde mijn perceptie, mijn denken en ook mijn gevoelens. Ik ben begonnen om de ‘gevallen’ moerbeien te verzamelen, om ze op te eten. Ook pluk ik ze nu. Voorzichtig raap ik ze op van het (inmiddels schoongespoelde) terras. Wat een geschenk. Oh, en wat handig dat het terras schoon is! Ik kan ze zo oprapen! En ik loop vanaf nu meestal voorzichtig over het terras om deze kostbaarheden niet te verpletteren.
Wat van waarde is verpletter je niet.

Vanochtend at ik een pannekoek, door mijn partner liefdevol vers gebakken. Op mijn bord legde ik er een handje vers geraapte moerbeien bij. Mmmm.. Het moment waarop ik geroepen werd om dit te nuttigen? Dat was nadat ik het bovenste stuk van mijn post al geschreven had en eindigde met mijn tranen over de pijn die andere mensen doormaken.
Nu moet je weten dat ik dramatherapie gestudeerd heb en dat het dramatisch kijken in mijn bloed zit. Dus gaf ik instinctief mijn moerbeien een stem. En wat zeiden die?
Wat fijn dat wij opgeraapt zijn door jou, en niet verpletterd. En nu liggen wij op jouw bord om door jou smaakvol gegeten te worden. Daarvoor zijn wij bedoeld. Om gegeten te worden! Gezondheid, plezier, genot te geven. Niet verpletterd, weggegooid, verketterd en weggeschoven te worden. Wij zijn jou zó dankbaar dat jij onze waarde bent gaan inzien. Natuurlijk begrijpen we dat je soms op ons zult staan. Jij bent ook maar een mens en onnadenkend met je aandacht vaak ergens anders. Dat vergeven we jou. Maar al die keren dat je er wél aan denkt, wie we zijn en hoe we smaken, en hoe wij voor jouw gezondheid kunnen zorgen. Ons voorzichtig opraapt - want we zijn zacht en kwetsbaar - om in jouw mond te brengen of jam van te maken, dat maakt ons blij. Dat geeft een enorme voldoening.

Als door de bliksem getroffen!
Daar zat ik met mijn mond vol pannekoek vermengd met moerbei.
Wat heb ik gedaan.. vóórdat de moerbeien als waardevol door mij erkend werden?

Dit is wat er in het groot gebeurt in Gaza.
De Palestijnen worden niet meer als mensen, als Anthropoi gezien maar ontzield, als dingen weggevaagd. Genocide. Net als wat de Israëliërs op 7 oktober 2023 overkomen is. Hamas pleegde een terroristische aanval in Israël, waarbij ongeveer 1.200 doden vielen en ongeveer 250 mensen werden gegijzeld. Slachtoffers zijn gemarteld en verkracht. Wat Hamas gedaan heeft is onmenselijk, Wat Israël nu doet omdat het zich rechtvaardigt als slachtoffer is onmenselijk. Slachtoffers worden daders, daders voelen zich slachtoffer. De menselijkheid ontbreekt. Zo is de mens niet bedoeld.

Dan kun je nog zeggen: mensen zijn wel wat anders dan moerbeien. Ja natuurlijk, daarom is het ook een metafoor. Deze metafoor beschrijft echter het gedrag.
Mijn gedrag. En dat is hetzelfde.
Ik schaam me.

Wat was nou de rol van liefde in dit verhaal?

Iemand kwam langs en opende mijn ogen. Mulberries zijn geen vloek maar een zegen. Ik was te stom om dat te zien.

Mulberries zijn schepselen van God. Mensen ook.

Let me show you around.

Jacqueline (or: Zaklin) Kleve (Ζακλίν Kλέβε)

Psychotherapist, Coach, Couple therapist

Phone and WhatsApp:
+31617440009
Facebook:
facebook.com/jacqueline.kleve

I live in VORI,Heraklion, South Crete.

MOVING TO CRETE also means becoming interested in local customs — and that includes religion.

The Holy Week before Easter on Crete involves daily church services in the Greek Orthodox church here in the village. It’s Good Friday. The church bells are ringing, calling me. I walk up to the church in the center of the village, high up on the mountain. The Gospel is being read. I hear the resonance of the voices, the reading of Scripture, the incense. I see the women beside and in front of me in the church. Reverent, yet not entirely — people are chatting and greeting one another. Children skip in, kiss the icons, and skip right back out again. The doors are open: outside I hear playing children, talking and laughing adults, the roar of passing motorcycles. These outer sounds blend with those inside the church. I hear the liturgy, though I don’t understand it. The ongoing chant of the reading leaves no space for thought, and I find myself drifting into a kind of trance. That doesn’t feel pleasant to me.

Thankfully, the service ends and I step outside. I feel the wind on my skin, hear the birds singing, and walk back down the hill toward home. I return to myself.

What is it that keeps me from surrendering to that trance-like experience?
It has to do with my awareness. I want to surrender — but not at any cost. Losing myself is not the same as surrender.

What is surrender?
After trying with all your might to control a situation — and failing — you might allow yourself to stop resisting, stop fighting, stop fleeing. Sometimes it can feel like surrender is the same as giving up.
But it’s not giving up — it’s handing over.
Not quitting, but surrendering — consciously, and with trust.

To whom, and to what?
You surrender your will, your self-determination. The steering wheel of ideas you cling to, your desires, your need to control timelines, your expectations. You hand it over to a higher power — and that power is around and also within yourself.
Does that mean you're powerless? Stuck in helplessness? Absolutely not.

Surrender is not something passive.
It’s more of a conscious decision to stop trying to control the situation. Control is what the ego wants. Not wanting to control is something more. It’s wanting — in the form of letting go, surrendering. So yes, still wanting, but wanting differently.

There are people — and I’m certainly one of them — who find it easier to surrender to the beauty and softness of the world than to the stubbornness of their surroundings. I’ve written about that in previous posts.

Buying a house or a car here on Crete isn’t easy. The bureaucracy, the casual attitude toward agreements — it takes some getting used to if you come from the Netherlands. I tried everything to gain clarity and control over the situations I mentioned. I became impatient, angry, sad, and so on. Then I realized none of that was helping — and that it would be better for me to surrender to the Cretan culture. To surrender, because I can’t bend things to my will.
What an ego exercise that is!

And now, as I write this, another word comes to mind:

Accepting
Again, an active verb. To find peace in. I’m not being rendered powerless — I choose to accept. My ego is allowed to rest and surrender to a higher power. Some call it Fate, Karma, God, the game of the angels, or coincidence. For me, that higher power is present, and things do not happen by chance.
When I surrender to the beauty and love that surround me, it feels natural. I become aware of the greatness of it all. But even when I can surrender in the face of a difficult situation, that higher power is still there.
Sometimes solutions appear from the most unexpected corners. Better and different than I could have orchestrated myself.

Back to Good Friday.
Christ became angry with his Father. “Why have You forsaken me?”
After that, he was able to accept his fate and cleared the way for the miracle of resurrection with the words: “Father, into Your hands I commend my spirit.”
He surrendered his ego.

"Thy will be done" is a moment of surrender. And it doesn’t happen without the I being fully present. It’s an active act of will — not a trance in which the self dissolves.

Quite the paradox really:
You surrender — and at the same time, you are fully present to receive.
A mystery of will, indeed.

VERHUISD ZIJN NAAR Kreta betekent ook interesse hebben in de plaatselijke gewoontes en dus ook de religie.

De heilige week voor Pasen op Kreta betekent elke dag een kerkdienst in de Grieks-Orthodoxe kerk hier in het dorpje. Het is Goede Vrijdag. De kerkklokken beieren en roepen mij. Ik loop omhoog naar de kerk in het centrum van het dorp hoog op de berg. Het evangelie wordt gelezen. Ik hoor het resoneren van de stemmen, het lezen van het evangelie, de wierook. Ik zie de vrouwen in de kerk naast me en voor me. Eerbiedig en ook weer niet, er wordt gepraat en gegroet. Kinderen komen huppelend binnen, kussen de iconen en huppelen weer de kerk uit. De deuren staan open: spelende kinderen, pratende, lachende volwassenen, optrekkende brullende motoren. Deze buitengeluiden vermengen zich met de geluiden hier binnen in de kerk. Daar klinkt de tekst die ik niet versta. Door de aanhoudende klank van het reciteren kan ik niet denken en raak ik bijna in een trance. Dat voelt voor mij niet prettig.

Gelukkig is de dienst afgelopen en ik loop naar buiten. Ik voel de wind op mijn huid, hoor de vogeltjes fluiten en wandel naar beneden naar huis. Ik kom weer tot mezelf.

Wat maakt dat ik me niet kan overgeven aan die trance-achtige gebeurtenis?
Het heeft met mijn bewustzijn te maken. Ik wil me overgeven. Maar niet tot elke prijs. Mezelf verliezen is niet hetzelfde als overgave.

Wat is overgave?
Nadat je met man en macht geprobeerd hebt om een situatie te controleren en het lukt niet, kun je jezelf toestaan om je niet meer te verzetten, te vechten of te vluchten. Soms lijkt het of overgave hetzelfde is als opgeven.
Maar het is niet opgeven, het is overgeven.
Aan wie en aan wat dan?
Je geeft je wil over, je zelfbeschikking. De sturing van: ideeën waar je graag aan vasthoudt, behoeftes, controle over de tijdlijn, je verwachtingen. Je geeft het over aan een hogere macht, en die is tegelijk van jezelf. Ben je dan wel machteloos? Bevind je je alleen maar in on-macht? Nee zeker niet.

Overgeven is niet iets passiefs.
Het is eerder een bewuste keuze om de situatie niet meer te willen controleren. Controleren is wat het ego wil. Niet willen controleren is meer. En het is willen in de vorm van overgeven, loslaten… dus wel willen, maar dan anders…

Nu zijn er mensen - en ik ben er zeker ook één van - die het gemakkelijker vinden om zich over te geven aan de schoonheid en de zachtheid van de wereld dan aan de weerbarstigheid van de omgeving. Daar heb ik in mijn vorige posts al over geschreven.

Het kopen van een huis, of een auto hier op Kreta is niet heel gemakkelijk. De bureaucratie en de gemakkelijkheid in het omgaan met afspraken is wel even wennen als je uit Nederland komt. Ik probeerde op allerlei manieren duidelijkheid en controle te krijgen over bovengenoemde situaties. Ik werd ongeduldig, boos, verdrietig etcetera. Dan merk ik dat dat allemaal niet helpt, en dat ik me maar beter kan overgeven aan de Kretenzische cultuur. Overgeven dus omdat ik de dingen niet naar mijn hand kan zetten. Wat een ego-oefening is dat!

En nu ik dit schrijf komt er een ander woord in me op:
Berusten.
Wederom een actief werkwoord. Rust vinden in. Ik wordt niet onmachtig gemaakt maar kies ervoor om erin te berusten. Mijn ego mag rusten en zich overgeven aan een hogere macht. De een noemt het het Lot, Karma, God, spel van de engelen, of toeval. Voor mij is die hogere macht aanwezig en zijn de dingen niet toevallig. Als ik me overgeef aan de schoonheid en de liefde die me omringt dan ervaar ik dat als vanzelfsprekend. Ik besef de grootsheid van dit alles. Maar ook als ik me kan overgeven aan een lastige situatie is de hogere macht aanwezig. Dan komen de oplossingen soms uit onverwachte hoeken. Beter en anders dan ikzelf had kunnen regelen.

Nu weer terug naar Goede Vrijdag. Christus werd boos op zijn vader. Waarom hebt gij mij verlaten? Daarna kon hij zich berustten in zijn lot en maakte de weg vrij voor het wonder der opstanding met de woorden: ‘Vader in uw handen leg/beveel ik mijn geest` Hij gaf zijn ego over.

‘Uw wil geschiedde’ is een overgave-moment. En dat gebeurt niet zonder dat het IK daar helemaal bij is. Het is een actieve wilsbeschikking. Geen trance waarin het ik zich oplost.

Heel dubbel eigenlijk: Je geeft je over. En tegelijkertijd ben jij er helemaal bij om te ontvangen.
Een wilsmysterie dus.

WAT IS EEN paradijselijke plek? Een plek waar alles perfect is?
Of is het gewoon een plek waar harmonie voelbaar is.

Deze week heb ik het woord paradijs twee keer gehoord. En ik kwam het een paar keer vaker tegen. De eerste keer toen ik een pakje boter in onze plaatselijke supermarktje haalde. De verkoopster begon een praatje, half Engels, half Grieks. Toen ze hoorde over het huis dat we gekocht hebben in Vori bloeide haar gezicht op. Ze kent het dorp goed, en het huis ook. Ze had daar graag willen wonen.
De eigenaar mengde zich in onze conversatie. Hij keek me met zijn caramelkleurige bruine ogen vriendelijk aan en zei: ‘jullie wonen nu hier in Kalimari. Het is een paradijsje. Besef je dat wel?’ ‘Ja’ glimlachte ik terug, ‘het paradijs is zeer voelbaar.’ Hij raakte me even vriendelijk aan. De vrouw glimlachte. Ik glimlachte naar hen beiden.
Ja deze ontmoeting is hartverwarmend. Paradijselijk, zou ik zo zeggen.
Dus misschien wordt deze ervaring door mensen gecreëerd en is het niet een plek waarnaar gezocht moet worden.

Weer thuis gekomen hield ik me bezig met het bereiden van sinaasappelmarmelade en limoncello-raki. De geuren kan ik niet beschrijven, maar misschien ruiken jullie dit tussen mijn woorden door. De sensatie van sinaasappel en citroen geur werd aangevuld en begeleid door prachtig saxofoonspel. Jazzy en soulvol. Another day in paradise

In een huis verder op de heuvel heeft een Duitse muziekgroep een huis gehuurd voor een week. Zij, de afzonderlijke muzikanten, doen dit al twintig jaar hier. Genieten van het samen spelen en schoonheid in klanken creëren Ik mag een week lang genieten van prachtige muziek terwijl zij met hart en ziel aan het repeteren zijn.
Dit ontvangen noem ik puur geluk.

Vandaag naar het strand Kalamaki. Hier zeven minuten verderop. De geur van zout water, wind, zand, zon. En weer: vriendelijkheid.

Na een heerlijke strandwandeling met de blote voeten door en onder het zand, mooie geslepen steentjes verzamelend, komen we langs een taverne met uitnodigende strandstoelen. Genesteld in de zon kwam de eigenaresse naar ons toe en maakte een praatje. ‘Paradijselijk is het hier, hè?`

Voor haar was het nog steeds een paradijs om hier dagelijks te mogen werken. We krijgen onze drankjes en wat staat er op de kopjes: PARADISE!

We draaien ons om en zien dat de naam van de taverne Paradise is.
Wow.

De vingerwijzingen van onze engelen komen luid en duidelijk aan.
Ze hebben denk ik de grootste schik als ze mij zo waarnemen.

Hoe duidelijk kan het zijn? Vrede ervaren is paradijselijk.

I surrender.

IS PARADISE A place where everything is perfect?
Or is it simply a place where harmony can be felt?

This week, I heard the word paradise twice. But I encountered it more often.
The first time was when I went to buy a pack of butter at our little local supermarket. The cashier struck up a conversation—half English, half Greek. When she heard about the house we bought in Vori, her face lit up. She knows the village well—and the house too. She said she had always wanted to live there.
The owner of the shop also engaged in our conversation. He looked at me kindly with his caramel-brown eyes, and said:
"You're living here now, in Kamilari—it’s a little paradise, you know that, right?"
I smiled and replied, “Yes, paradise is something you can really feel here.”
He gently touched my arm, the woman smiled too, and I smiled back at both of them
Yes, that moment—it was heartwarming. I’d even say: paradise-like.
So maybe it’s the people who create it.

Back home, I was busy making my orange marmalade and limoncello with raki.
I can’t quite describe the scents—but maybe you can smell them between the lines of my words. The sensory delight of fragrance was beautifully accompanied by the sound of a saxophone—jazzy and soulful. Another Day in Paradise.

A few houses down, a German music group has rented a place for the week. These musicians, each with their own craft, have been coming to Kamilari for 20 years.
I get to enjoy their wonderful music all week as they rehearse with heart and soul.
To me, that is pure happiness.

Today we went to Kalamaki beach, just seven minutes from here.
The scent of salt water, the wind, sand, sun… and again: kindness.

After a lovely barefoot walk along the shore—our feet covered in sand, collecting beautifully smoothed stones—we ended up at a taverna with inviting sunbeds. Nestled in the sunshine, the owner came over and started chatting with us.
“It’s paradise here, isn’t it?” she said.

For her, it was still paradise to be able to work in a place like this every day.
We got our drinks, and guess what was written on the cups?
”PARADISE!”

Oh my! We turned around—and saw that the taverna’s name was indeed Paradise.

The signs from our angels are arriving loud and clear.
I think they’re having a great time watching me take it all in.

How much clearer could it be?
To feel peace… that is paradise.
I surrender.

We live just ten minutes from Phaistos. We’d been planning to go there all week. And all of a sudden we were there, It’s an archaeological site showcasing a highlight of Minoan civilization—an ancient Minoan palace. Unlike Knossos, here the ruins have been preserved as they were found. You can see foundations, walls, staircases, and open courtyards. A stunning place, with a magnificent view over the Messara Plain, and to the north, the mountain range with Mount Ida towering at 2,456 meters.
With the dramatic setting, you can almost feel and hear the footsteps and songs of men and women worshipping their gods and goddesses (1900–1450 BC).
Mmmmmmm…!

It’s amazing to walk in our present time across these ancient flagstones. I feel so small, but also deeply moved by the beauty. The importance of beauty. It’s reflected in the structure and the materials, how they used and transformed them with care. For this ancient culture, it must have been second nature.

And then I recognized the stonework of the walls. They are just like in my little ruin!
That gives my place a whole new meaning. Realizing that this same structure has endured since so many centuries before Christ makes me even more grateful to be able to connect with such an ancient culture.

Across from us is a taverna, run by the very kind Helen and Christos. I spoke with Helen. She gave me little jars with lids so I could make orange marmalade, and also a tip for how to make limoncello (my other burning wish): just use raki. Raki is, of course, available everywhere on this island—by the liter!
There’s a lemon tree right in our garden. Orange trees grow wild along the roadside. All I have to do is stretch out my arm and pick the fruit. What a gift!
A few days later, I found a box of empty jars at my doorstep—this time from Christos. He’d heard from his wife that I could really use them. I thanked him and gave him a jar (a premiere!) of my homemade orange marmalade.

During our chat, I told him about the ruin, and how it had completely stolen my heart. He told me it had been on the market for a long time, but the three families who own it haven’t been able to agree on a sale price.

He looked me straight in the eyes and said:
“You’re dreaming. And you never know. Keep dreaming. Don’t push. Who knows what might happen. I know the owners… you never know.”

I walked home, deeply content and in awe.
You never know…
Miracles exist.

ER IS AL wat meer ruimte gemaakt, onkruid weg.
Er zijn twee raamopeningen met dikke muren. In één daarvan heb ik geschuild voor de regen. Overal alles nat. Behalve in mijn raamopening. Hier heb ik gelukkig zitten mijmeren. De regen kletterend op de stenen en op de aarde.
Af en toe een onweerknal. Oer- gezellig!
Na de regen komt altijd de zon. Gelukkig maar!

We wonen tien minuten vanaf Phaistos, en ons plan om hier naartoe te gaan was er al de hele week. Een opgravingsplaats van een hoogtepunt van de Minoïsche beschaving, een oud Minoïsch paleis. In tegenstelling tot Knossos hebben ze hier de opgraving/ruïne intact gelaten. Er zijn fundamenten, muren, trappen en pleinen. Een prachtige plek, met magnifiek uitzicht over de Messaravlakte, en in noordelijke richting op het bergmassief met de berg Ida (2.456 meter hoog).
Je voelt en hoort door de theatrale setting bijna de voetstappen en het gezang van mannen en vrouwen die hun god/goddess eren (1900-1450 v.Chr.)
Mmmmmmm...!

Hoe bijzonder om hier nu over dit plaveilsel te lopen. Ik voel me erg klein worden maar werd ook geraakt door de schoonheid. Het belang van schoonheid. En dat is terug vinden in de opbouw en het materiaalgebruik. Voor die cultuur moet dat vanzelfsprekend zijn geweest.

Ik herken de steenopbouw van de muren… in mijn kleine ruïne!
Dit geeft ineens weer een heel ander accent aan mijn plekje. Dat die structuur nog steeds dezelfde is als zovele jaren voor Christus, maakt mij extra dankbaar voor het me mogen verbinden op deze wijze met die oude cultuur.

Tegenover ons is een taverne, met de zeer vriendelijke eigenaren Helen en Christos. Zo sprak ik met Helen. Zij gaf me jampotjes met deksels om sinaasappelmarmelade te kunnen maken, en ook de tip om de limoncello ( mijn andere vurige wens) gewoon met raki te maken. Raki is natuurlijk overal verkrijgbaar op dit eiland, liters en liters.
De citroenboom staat gewoon in onze tuin. De sinaasappelbomen staan langs de weg in het wild. Ik hoef alleen maar mijn arm uit te strekken en de vruchten te plukken. Wat een cadeaus!
Een paar dagen later vond ik voor de deur een doos met lege potjes. Ditmaal van Christos. Hij had gehoord van zijn vrouw dat ik die goed gebruiken kon. Ik bedankte hem en gaf hem een potje (een primeur!) van mijn sinaasappelmarmelade.
Tijdens het gesprek vertelde ik hem over de ruïne en hoe die mijn hart gestolen had. Hij vertelde mij dat deze al lang te koop stond, maar dat het de drie families die daar eigenaar van zijn niet lukt om overeenstemming te bereiken over een koopprijs.
Hij keek me daarbij diep in de ogen en zei: “Jij droomt. En je weet maar nooit. Blijf dromen. Ga niet pushen. Wie weet wat er gebeurt. Ik ken de eigenaars wel.. wie weet?”

Ik liep zeer voldaan en verwonderd naar huis. Wie weet… Wonderen bestaan.

AFTER MEDITATING at sunrise on our rooftop terrace, I couldn’t wait to explore the ruin. Arriving in the meadow, I stumble upon a “For Sale” sign. Does this mean the entire meadow is for sale, including the ruin?

It’s a vast piece of land, covered in weeds, stones, and ancient olive trees. Just a four-minute walk through the overgrowth from our house. Luckily, I had my hiking boots shipped over, so I bravely navigated the uneven ground, dodging rocks and holes, making my way to the site. Upon arrival, I am deeply moved. The beauty of the masonry. The old stones stacked so skillfully, forming solid walls. Here and there, I peek inside through the gaps. And then, there it is: a decayed wooden door, its rusty padlock falling apart, inviting me in.

"Enter, enter, and awaken the little princess."

This is a line from the fairy tale Sleeping Beauty. The thorn bushes that had overgrown the castle whispered these words to the prince when he finally arrived. As a child, I played a record of this story over and over until it was worn out and scratched. This line resurfaced from my fairy-tale memory bank the moment I saw the ruin beckoning me.

And so, I step inside.

All around me nothing but weeds and stones. The walls are still standing tall and proud. There is no roof. The sun warms my body freely as I admire the craftsmanship of this old house. Such a beautiful stacking technique. How old could this place be?

Outside, I can faintly make out the outline of a wall that once formed an enclosure, and is now overgrown with weeds, creating a hidden courtyard. There’s even an old oven where bread was once baked.

Oh, how happy I feel here! Why is that? That’s not so important right now. What matters is this overwhelming sense of peace and tranquility in this ancient place. In the distance, I hear dogs barking. A cat strolls by, curious. I spot two large, newly built villas nearby..

If I had the money, I’d buy this ruin with the land, clear out the weeds, gather the scattered stones, put a roof on it, build a small kitchen, plaster the inner walls with lime, install water and electricity, and move in…

Or perhaps I could use it as a practice space: a place for conversations, meditations, and healing sessions. What a sacred, restorative place this is.

But first, I’ll grab a cushion and clear some of the weeds. I’m just going to squat this place! Yeah!

NA GEMEDITEERD TE hebben bij opkomende zon op ons dakterras kon ik niet wachten om de ruïne te besnuffelen. In het veld staat een ‘te koop’ bord. Zou dat voor het hele weiland zijn inclusief de ruïne?

Het is een grote lap grond, met onkruid, stenen en oude olijfbomen. Vier minuten door het onkruid lopen vanaf ons huis. Gelukkig had ik mijn bergschoenen laten opsturen en liep ik dapper, stenen en kuilen ontwijkend, naar de plek. Daar aangekomen raak ik diep ontroerd. De schoonheid van het metselwerk. De oude stenen gestapeld op een manier zodat ze stevige muren gevormd hebben. Hier en daar kan ik tussen de kieren naar binnen kijken. En daar is een vermolmde oude houten deur met een verroest hangslot erop, uit elkaar gevallen en mij uitnodigend om binnen te komen. Treed binnen, treed binnen, en doe het prinsesje ontwaken. Dit is een tekst uit het sprookje van Doornroosje. De doornhagen die het kasteel overwoekerd hadden zeiden dit tegen de prins toen hij het kasteel ontwaarde. Als kind heb ik de langspeelplaat waar dit sprookje op stond grijsgedraaid. Deze tekst kwam direct omhoog uit mijn sprookje-herinneringsreservoir toen ik de deur van de ruïne naar me zag wenken.
En ik treed binnen.

Allemaal onkruid en stenen. De muren staan nog allemaal fier rechtop. Geen dak. De zon schijnt heerlijk op mijn lichaam. Bewonderend kijk ik naar hoe dit oude huis destijds gebouwd is. Prachtige stapeltechniek. Hoe oud zou dit huis zijn?
Buiten zie ik vaag de contouren van een muur die een omheining vormt, nu met onkruid begroeid, en zo een binnenplaats creëert. En ook een oude stookplaats waar vroeger het brood gebakken werd.

Oh wat voel ik me hier gelukkig! Hoe komt dat? Dat is even niet zo interessant. Belangrijk is het gevoel van rust en vrede hier op deze oude plek. Verderop hoor ik honden blaffen. Een kat loopt nieuwsgierig voorbij, en ik zie twee grote, nieuw gebouwde villa’s. Als ik veel geld had kocht ik deze ruïne en het land, haalde het onkruid weg , verzamelde de her en der liggende stenen en zette er een dak op, bouwde er een keukentje in, smeerde de binnenwanden met kalk dicht, water en electra, en wonen maar..

Of ik ga dit gebruiken als praktijkruimte, hier kunnen gesprekken gevoerd worden, meditaties gedaan, healingen gegeven worden. Wat een heilzame plek.

Eerst maar eens een kussentje halen en wat onkruid weghalen. Ik ga het gewoon kraken!

In the span of a year, we sold our house—a large farmhouse (without animals)—and reduced our belongings to what would fit in a garage box and a small container for our clothes. We sent three boxes ahead with some essentials and brought two large and two small suitcases. Now everything had to come with us. From north to south.
How were we going to fit all of this into our rented Fiat Panda? How would we carry it all down those many steps? And then, our great help arrived.

Two newly made Greek friends offered to help us move with their large truck. Wow, what a kind offer! Everything went very quickly after that. They even helped unload everything into our new home, a little paradise in Kamilari. We shared an improvised meal together, and then... it was time to enjoy, settle in, and explore.

I always want to know where I am, so I walked through the village and explored the surroundings the next day. A small road runs past “our house,” lined with olive trees. Among them, I spotted two orange trees. A few ripe, perfect oranges had already fallen to the ground. I couldn’t resist picking them up and taking them home.

A little further along, I saw a pine tree with fallen, bone-dry pinecones. Just what I needed to start a fire in the hearth! Yes, even in Crete, the evenings in March can be chilly.

Completely in awe of the abundance that nature provides - if you have an eye for it - I walked back home. Out of the corner of my left eye, I spotted something in the middle of a meadow: a ruin.
A ruin!

My heart started racing, and my imagination ran wild. I love ruins… Faded glory, the mystery of who lived there, how long it had been abandoned.. is it for sale?

Lying in bed that night, I thought: tomorrow, I’m going there.

We hebben in een jaar tijd ons huis verkocht, een grote boerderij (zonder dieren), dit teruggebracht tot een garagebox en een kleine container voor onze kleren. We hebben drie dozen laten opsturen met spullen en twee grote en twee kleine koffers. Dat moet nu mee. Van noord naar zuid,
Hoe krijgen we dit allemaal in onze gehuurde Fiat Panda? Hoe sjouwen we dit al die trappetjes af naar beneden? En daar kwam onze grote hulp.

Twee nieuw gemaakte Griekse vrienden boden aan om ons te helpen verhuizen, met hun grote truck. Wauw, wat een lief aanbod! Zo ging het allemaal heel snel. Ook hebben ze alles uitgeladen in ons nieuwe verblijf , een paradijsje in Kamilari. Samen een geïmproviseerde maaltijd gegeten en toen:..genieten, aankomen en verkennen.

Ik wil altijd weten waar ik ben. Dus heb ik door het dorpje gelopen en de volgende dag de omgeving verkend. Langs ‘ons huis’ loopt een weggetje, met allemaal olijfbomen. Tussen die bomen zag ik twee sinaasappelbomen. Er lagen al wat sinaasappels onder de boom, helemaal rijp en gaaf. Ik kon het niet laten om ze op te rapen en mee te nemen. Verderop een naaldboom met afgevallen, kurkdroge dennenappels. Dat was nou nét wat ik nodig had om het haardvuur aan te krijgen!
Ja ja: ook op Kreta is het in maart ‘s avonds fris. Vandaar.
Helemaal verguld van de rijkdom die de natuur je kan geven, - als je er oog voor hebt - liep ik weer naar huis. In mijn linkerooghoek zag ik ergens midden in de wei een ruïne staan.
Een ruïne!

Daar ging mijn hartje van kloppen en sloeg mijn fantasie op hol. Wat houd ik toch van ruïnes.. Vergane glorie, wie heeft hier gewoond, hoe lang staat het al leeg, is het te koop?

Toen ik in bed lag dacht ik: daar ga ik morgen even heen.

The therapist is a kind of a midwife by asking the right question, therefore wisdom can be born.

Psychosocial problems are problems that have their origins in the mental capacity and/or social skills required to deal other people and different circumstances in life. Psychosocial problems involve a combination of problems that accord to feelings and thoughts (psychological problems) and problems that have to do with other people or institutions (social problems).

Psychosocial therapy is accessible, practical psychological therapie. The focus is not only on the problems themselves, but also on the way they are experienced, what meaning they have in life and how they are dealt with. It often involves holding on to old habits and beliefs, behavior and communication patterns. By increasing insight into feelings ,thoughts and behavior , space will be created for personal growth and development. Creating and maintaining the working relationship between therapist and client is central.

The starting point of psychosocial therapy is the belief that body and mind are unable to be separated, and that the person with his/her complaint cannot be seen separately from the people and the world around him; they influence each other.

Psychosocial care is a sustainable form of care: it does not focus on a single complaint or on a single treatment protocol. It takes a deeper, structural and contextual approach that creates real positive and lasting change.

An example of a psychosocial problem is that someone feels anxious or depressed and also has difficulties with his partner and children. As a result, the person functions worse at work, he feels tense and gets into arguments with the boss. This is how the problems pile up. Everyone responds to psychosocial problems in his/her own way. Some people withdraw, others become short-tempered and aggressive. Other people manifests itself in illness.

There are several areas in which psychosocial problems can arise. It can cause problems in dealing with other people. For example, at school, at work, in the family, when entering into a relationship or having children. In addition, problems can arise in the way someone views themselves, such as a distorted self-image or having little self-confidence. Such an attitude towards yourself has consequences for your interactions with others.

Talking about this with a professional therapist can provide relief and insight.

Sometimes 5 conversations are sufficient and in other situations longer guidance is required.

Please feel free to contact me for a free telephone intake on +316170009

or send me an email: viakleve@gmail.com

I like to take the time for you, Jacqueline Kleve

Maar dat geeft niet. Ik hou toch wel van haar en zij van mij.

Ze was een beetje zenuwachtig maar vindt het stiekem heel erg leuk. Dat is ook te zien en te horen.

Bijna alles in mijn leven heb ik van haar geleerd.

Ik hoop dat er nog meer filmpjes zullen volgen, maar natuurlijk alleen als zij dat goed vindt. En dat jullie net zoveel van haar zullen genieten als ik.

Zaqline.

Je verplaatsen in een ander mens, een ander type mens, geeft altijd vrijheid om stukken van jezelf, van je persoonlijkheid ruimte te geven als je die andere mens, het andere type gaat spelen. Je creëert het type. Een type heeft alle vrijheid om te zeggen en te doen zoals hij of zij zich wil uiten.

Het type kan ook een archetype zijn of daarmee in verbinding staan. De wijze, de pias, de heks, de vader, de moeder, het kind de koning, de prinses, de dienaar, de tovenaar. En ook de grootmoeder.

Het archetype van de grootmoeder roept vaak wijsheid op in de vorm van levenswijsheid. Wijs geworden zijn door het leven zelf. En gelouterd door de ervaringen en de jaren.

Ik begin met haar. Ze is dus niet mijn echte grootmoeder, en is ook niet op haar gebaseerd. Althans niet in mijn bloedlijn. Maar ze is ook wél mijn grootmoeder. Omdat ze iets in mij raakt en wakker roept. Haar onvoorwaardelijke liefde bijvoorbeeld. Type en archetype tegelijk.

Als kind had ik al het talent en de vaardigheid om karaktertrekken van mensen om mij heen waar te nemen en uit te vergroten. Vaak met humor, maar ook pijnlijk treffend. Ik had aanleiding genoeg, want ik kom uit een groot gezin.
Van dit talent heb ik mijn beroep gemaakt en ben gaan leren om dat therapeutisch, dat wil zeggen: heilzaam in te zetten.

Eigenlijk is dat bij drama altijd zo. Mijn accent lag op dramatherapie, maar ik heb ook toneelopleiding gedaan en rollen in Griekse drama’s gespeeld. Later kwamen rollen in communicatietrainingen. Het door een lens bekijken en uitvergroten van een karaktertrek of gedrag, hetzij bij jezelf, hetzij bij een ander, werkt bevrijdend. Het laat je lachen en het laat je huilen. Omdat het iets in je ziel bevrijdt. Dat doet dramatiseren. Omdat het deksel eraf gaat, taboe bevrijd wordt en eruit kan komen wat anders verborgen blijft en een eigen, duister leven gaat leiden.

In mijn werk kom ik altijd in aanraking met het drama in de ziel van mensen. Altijd. Ik heb het zelf ook. Natuurlijk heb ik dat. Ik ben een mens. En dus heb ik drama. Mijn drive is altijd het drama zichtbaar maken, op welke manier dan ook. Ook in meditaties, het drama en het gevecht om de aandacht bijvoorbeeld.

Aan de theatervorming heb ik te danken mijn werk op een lichte, liefdevolle, speelse maar effectieve wijze te doen, met diep respect voor iedereen met wie ik mag omgaan en werken.

Dit als introductie. Want anders krijg je in mijn volgende post mijn grootmoeder wel erg rauw op je dak. Je zou misschien moeite hebben om haar en haar kleindochter Zaqline te plaatsen. En dat zou jammer zijn.

Met een knipoog een een groet,

Zaqline

A Gentle Guide to the Journey We Take Together

Every relationship goes through seasons — the bright ones, the tender ones, the messy ones, and the ones where you suddenly wonder, “How did we end up here?”
If you’re reading this because you’re considering couples work, please know this: you’re not alone, and nothing is “broken” about you.

Couples therapy is not a last resort.
It’s a way back to clarity, connection, and the deeper truth of who you are together.

So… what is couples therapy, really?

In my way of working, couples therapy is a safe and steady space where we slow down the patterns that keep looping — the misunderstandings, the shutdowns, the escalating conversations that started as something small.

We look at what’s happening between you, but also what each of you carries within you: old loyalties, survival strategies, attachment patterns, unspoken longings, and the stories you’ve learned to tell yourselves about love.

You don’t have to come with the “right words.”
You only need the willingness to show up.

How sessions usually unfold

When you sit with me, I bring a neutral and compassionate presence.
We take time — real time — to hear each of you without interruption, defensiveness, or rushing to fix.

A few things we explore together:

• Communication that goes deeper than words

What you say matters, but how you say it — and what your nervous system is expressing — often tells the true story. We get curious about that together.

• Old patterns that still run the show

Most couples fight about the present, but the roots often lie in the past.
Your histories travel with you into the relationship, and therapy helps you see which patterns are yours — and which no longer serve you.

• What still works between you

Even when things feel shaky, there is almost always something tender, loyal or hopeful still alive. We name that too, because it reminds you why you chose each other.

• Practical, grounded tools

Small exercises you can use at home to interrupt old habits and create new moments of connection — breathing together, pausing before reacting, touch-based regulation, reflective listening, and simple rituals that support repair.

When is couples therapy helpful?

Here are a few common reasons couples reach out:

• Communication that keeps derailing

• Feeling unseen or unheard

• Emotional distance

• Repeated conflict

• Different needs or expectations

• Infidelity or breaches of trust

• Navigating life transitions

• Losing the sense of “us”

You don’t have to be in crisis to benefit.
Many couples come simply because they want a stronger, more conscious relationship.

What this work is not

It’s not about choosing sides.
It’s not about proving who’s right.
And it’s not about “fixing” one partner.

It’s about understanding the dynamic you create together — the dance you’re both part of — and learning new ways to meet each other with openness instead of defense.

My approach: systemic, intuitive, embodied

With nearly four decades of systemic and intuitive work, I guide couples by looking at the bigger field around the relationship:

• family systems and inherited patterns

• attachment dynamics

• the emotional body

• unspoken expectations

• the deeper longing at the heart of the conflict

I use a mix of systemic constellations, somatic awareness, dialogical exercises, and compassionate inquiry.
Some sessions are spacious and emotional, others are practical and solution-focused.

Always, the aim is the same:
to help you reconnect with yourselves and with each other.

Does it help?

Most couples who enter this work with sincerity — even when it’s uncomfortable — find more clarity, compassion, and choice.

Sometimes that means healing the relationship.
Sometimes it means making conscious decisions about the future.
Either way, you grow. You learn. You leave with more self-knowledge and more inner strength.

A final word

If you’re thinking about therapy as a couple, that already tells me something important:
you care enough to try.

You don’t need to have everything figured out before you come.
We take the first step together.

Whenever you’re ready, I’m here.

Warm regards,

Jacqueline Kleve
Ζακλιν Κλέβε